Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2009

10-1 (Α.Π)

10) No Country for Old Men (2007), των Joel και Ethan Coen
Σε ένα πρώτο επίπεδο, ένα αριστοτεχνικό θρίλερ αμείωτης έντασης αλλά και εύστοχων παρεμβάσεων κωμικής ανακούφισης. Κοιτώντας όμως πιο προσεχτικά, ξεδιπλώνεται το απαισιόδοξο σχόλιο δύο δημιουργών που έχουν αναγάγει σε τέχνη την υπόγεια ειρωνεία και τον μελαγχολικό σαρκασμό. Παρελθόν, παρόν και μέλλον συγκεντρώνονται σε τρεις χαρακτήρες - καθρέφτες για την ανησυχητική πορεία ενός κόσμου που πνίγεται σε ένα αδιευκρίνιστο σκοτάδι. Χωρίς από μηχανής θεούς ή οποιαδήποτε άλλη ανώτερη δύναμη, παραδομένος στον παραλογισμό και το τυχαίο. Ακόμα και όσοι προσπάθησαν να τον κατανοήσουν, έχουν τώρα πια ξυπνήσει. And then I woke up…

9) Inglourious Basterds (2009), του Quentin Tarantino
Ο πιο δημοφιλής σκηνοθέτης της άλλης πλευράς του Ατλαντικού περιφρονεί επιδεικτικά τις συμβάσεις του καθιερωμένου σύγχρονου αμερικανικού κινηματογράφου: χορογραφημένα μονοπλάνα και λήψεις μακράς διάρκειας αντί για κοφτό μοντάζ, προώθηση της αφήγησης μέσω του διαλόγου και όχι μέσω σκηνών δράσης, φορμαλιστικοί πειραματισμοί (το «μονόπρακτο» της La Louisiane) και αδιαφορία προς κάθε μορφή πολιτικής ορθότητας. Ο Tarantino είναι ένας auteur που γεννήθηκε και ζει μέσα στο ίδιο το σινεμά, γυρίζοντας ταινίας με την άνεση που κάποιος αναπνέει. Και το Inglourious Basterds είναι το αριστούργημά του.

8) 25th Hour (2002), του Spike Lee
Πίσω από το τραύλισμα οργής που επιφυλάσσει η επιφάνεια της σκηνοθεσίας του Lee και πέρα από το πανταχού παρόν ground zero που τυλίγει την Νέα Υόρκη σαν μια μαύρη τρύπα, η 25η είναι η ώρα όπου καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τις επιλογές μας, είναι η στιγμή που δεν μπορούμε να προσπεράσουμε, είναι το τώρα της προσωπικής ευθύνης που μας έπιασε απροετοίμαστους. Όλα όσα θα μπορούσαμε να έχουμε αλλά χάθηκαν για πάντα, θα στέκουν ως υπενθύμιση του χρέους.

7) Das Weisse band (2009), του Michael Haneke
Σε μια έξοχη εκδήλωση κινηματογραφικής διακειμενικότητας, η Λευκή Κορδέλα του Haneke γυρίζει πίσω στο χρόνο και αναζητά τις ρίζες του σκοταδιού και του απροσδιόριστου κακού που κυριαρχεί στο σημερινό κόσμο όπως αντικατοπτρίζεται στον μοντερνισμό ταινιών σαν το Zodiac και το No Country for Old Men. Δεν προσφέρει φυσικά απαντήσεις, απλά ελπίζει ότι το μάτι του θεατή θα διακρίνει τις γκρίζες περιοχές στα κοφτερά ασπρόμαυρα κάδρα του. Πρόκειται για μια ανεπανάληπτη περίπτωση πλήρως ανοιχτού κινηματογράφου, μια πραγματική επανάσταση για την έβδομη τέχνη.

6) In the mood for love (2000), του Wong Kar Wai
Δεν ωφελεί να γνωρίσεις τον κατάλληλο λίγο πριν ή λίγο μετά. Ένα βράδυ μέσα στο ταξί κίνησε το χέρι του προς το δικό της, μα εκείνη τραβήχτηκε. Και όταν αυτή έγειρε προς το μέρος του, εκείνος δίστασε. Και η ευκαιρία χάθηκε. Η στιγμή όμως έμεινε. Σαν μια ανοιχτή πληγή. Μια αγάπη υπάρχει έστω και αν δεν προσφέρει απτές αποδείξεις εκτός από ένα φευγαλέο άγγιγμα; Σε ένα κλειστό σαν κοχύλι σύμπαν εκατομμυρίων συναισθημάτων γεννημένων κάτω από το τρεμάμενο φως μιας ετοιμοθάνατης λάμπας, το πάθος γνώρισε την αποθέωσή του στα φορέματα της Maggie Cheung και στο βλέμμα του Tony Leung.

5) The Aviator (2004), του Martin Scorsese
Ο Martin επανέρχεται στο αγαπημένο του μοτίβο και χαρτογραφεί την άνοδο και την πτώση του Howard Hughes σαν ήρωα αρχαιοελληνικής τραγωδίας. Παρασυρμένος από τις διεργασίες ενός αχαλιναγώγητου μυαλού, βρίσκει την ευκαιρία να αναστήσει στο σελυλόιντ τη χρυσή εποχή του Hollywood, δείχνοντας παράλληλα το μέγεθος του προσωπικού κόστους για έναν άνθρωπο – δημιουργό. Αμίμητο σε τεχνικό επίπεδο, κατορθώνει να αιχμαλωτίσει και σε ένα βαθύτερο, προσωπικό, χάρη στην ερμηνεία καριέρας του Leonardo DiCaprio. Το Citizen Kane του νέου αιώνα.

4) Caché (2005), του Michael Haneke
Τι θα συνέβαινε εάν η συνείδησή μας κρατούσε μια κάμερα και κατέγραφε όλα όσα θέλουμε να κρύψουμε; Ο Haneke συνδυάζει την κλινική του ματιά με μία φόρμα σαφώς πιο αφηγηματική από κάθε προηγούμενη ταινία του και ξεδιπλώνει με ανατριχιαστική ακρίβεια το ζήτημα της ατομικής και συλλογικής ενοχής στο δυτικό κόσμο που χτίστηκε πάνω στη βία και το ψέμα.

3) Zodiac (2007), του David Fincher
Άμεσος απόγονος της πολανσκικής Chinatown, το αριστούργημα του Fincher είναι ένα ανεπανάληπτο επίτευγμα αφηγηματικής πυκνότητας και κινηματογραφικού εστετισμού. Μέσα από την καταστρεπτική εμμονή των τριών ηρώων του, ο σκηνοθέτης βρίσκει το όχημα για να βυθιστεί στη δική του και παρουσιάζει πλάνο προς πλάνο την πιο λατρεμένα κατασκευασμένη (και άκρως στυλιζαρισμένη) ταινία που θα μπορούσε να υπάρξει.

2) The Fountain (2006), του Darren Aronofsky
Η αγάπη μέσα στο χρόνο, όπλο και καταδίκη σε μια μάχη ανώφελη. Η άρνηση της αποδοχής σε καλεί σε απόδειξη πριν η «αρρώστια» σε προφτάσει. Από τη θέση του οδηγού, η ηχώ της προσταγής της Izzy δεσπόζει σε μια ταινία που θα μπορούσε να είναι απλώς φιλόδοξη αν δεν ήταν τόσο γεμάτη από τον έρωτα ενός δημιουργού που συνάντησε το σινεμά ακριβώς για να μας προσφέρει αυτό το μοναδικό αριστούργημα.

1) 2046 (2004), του Wong Kar Wai
Για όσους θέλουν αλλά πλέον αδυνατούν να αγαπήσουν. Για όσους δεν μπορούν να κάνουν ένα βήμα προς το μέλλον χωρίς αυτό να πλημμυρίζει από το παρελθόν. Για όσους επιζητούν απεγνωσμένα μία «άψυχη» κρυψώνα για τα μυστικά που βαραίνουν την καρδιά. Για την φωτογραφική πανδαισία του Christopher Doyle, για τις οδυνηρά λυτρωτικές νότες του Shigeru Umembayasi. Για την εύθραυστη ομορφιά της Zhang Ziyi, τα μεγάλα μελαγχολικά μάτια της Faye Wong, το αινιγματικό βλέμμα της Gong Li. Και φυσικά για το νικημένο από τη ζωή μειδίαμα του Toni Leung. Μας έχω κρατήσει για πάντα θέση στο πρώτο βαγόνι…

Α.Π.

9 σχόλια:

Annie_Hall είπε...

Ναιαιαιαι! Οι μελλοθάνατοι στη δεκάδα! Όταν είδα το There will be blood φοβήθηκα ότι δεν θα το έχεις καθόλου καθώς θυμόμουν ότι το αριστούργημα του P.T.A. σου άρεσε περισσότερο...

Λίιιιγο πιο πάνω τα Μπασταρδάκια μπορούσαν να μπουν :(

Ουφ και η Κορδέλα εδώ! Με τρόμαξες με το σχόλιο σου στην άλλη ανάρτηση! Αλλά σου άρεσε λιγότερο από τον Κρυμμένο; Όπως και να έχει χαίρομαι που βλέπω 2 Haneke τόσο ψηλά(νόμιζα ότι εγώ το είχα παρακάνει). Αλλά το αξίζει και με το παραπάνω!

Να πω την αλήθεια πρώτη και δεύτερη θέση τις περίμενα ανάποδα. Το σινεμά του Kar Wai να πω την αλήθεια σε προσωπικό επίπεδο δεν με εκφράζει πολύ αλλά του αναγνωρίζω το ότι είναι πολύ μεγάλος δημιουργός. Από την άλλη πραγματικά αγαπάω βαθιά κάθε ταινία του Aronofsky αν και ποτέ δεν θα ξανανιώσω ότι ένιωσα όταν αμέριμνη πιτσιρίκα κολλημένη με τα μαθηματικά νοίκιασα το Π γιατί "είχε αριθμούς και δεν μπορεί να είναι κακό"!

Έκανες πολύ ωραία δουλειά και ελπίζω να μη σε χάσουμε τώρα που σε ξαναβρήκαμε :)

theachilles είπε...

Άλλαξα γνώμη με τον καιρό και με τις επαναληπτικές προβολές. Θεωρώ αμφότερες τις ταινίες αριστουργήματα, αλλά το No Country είναι πιο ανοιχτό και πιο βαθύ στα μάτια μου.

Μέσα στη δεκάδα της δεκαετίας και ενώ αποτελεί πρόσφατη κυκλοφορία, δεν είναι καθόλου κακό για τα μπασταρδάκια... Άλλωστε, με τον καιρό αυτά αλλάζουν - όπως είπα και πιο πάνω, χεχε.

Σε κρατούσα σε αγωνία για την κορδέλα, χεχε. Δεν ξέρω είναι η αλήθεια ποιο από τα δύο προτιμώ. Πολύ δύσκολη απόφαση. Η κορδέλα είναι πιο μεγαλεπήβολη και φαντάζει σαν το απόλυτο αριστούργημα του Haneke. Το Cache όμως λειτουργεί τόσο ύπουλα και το σοκ της πρώτης προβολής δε νομίζω ότι θα το ξεπεράσω εύκολα. Αλλά ας μη ξεχνάμε ότι η Λευκή Κορδέλα βγήκε πολύ πρόσφατα, ο χρόνος μπορεί να τα αλλάξει όλα.

Τόσες φορές ανέφερα ήδη τον "χρόνο", άρα πρέπει να έχεις ήδη καταλάβει ότι το σινεμά του Καρ Βάι εμένα μου λέει παρα πολλά σε προσωπικό επίπεδο.

Ευχαριστώ Annie, θα κάνω ό,τι μπορώ να δίνω το παρόν όλο και πιο συχνά.

kioy είπε...

Μπράβο Αχιλλέα.

Έκπληξη για μένα το Zodiac τόσο ψηλά.

Μπράβο για τη λίστα σου.

Άλλος ένας αναλυτικός οδηγός εδώ! Και πόσο χάρηκα αυτό το 1-2. Ταινίες για να "λιώνεις" μπρος απ' την οθόνη...

Καλό σου βράδυ!

theachilles είπε...

Ευχαριστώ Kioy. Ελπίζω να ήταν θετική η έκπληξη του zodiac - μεγάλη ταινία. Για τις δυο πρώτες θέσεις ξέρω ότι συμφωνούμε απόλυτα (με διαφορετική σειρά βέβαια, χεχε).
Καλημέρα

lt.aldo raine είπε...

και τα 10 είναι αριστουργήματα...ανεξαρτήτως δεκαετίας...δεν ξέρω άμα αξίζει να δώσουμε σημασία στους αριθμούς.

χαίρομαι αφάνταστα για zodiac και aviator...δεν τα περίμενα τόσο ψιλά.

τελικά δεν εννοούσαμε την ίδια ταινία...αλλα και το 2046 είναι μεγάλη ταινία και πολύ πολύ
αγαπημένη.

cinepivatis είπε...

Τρελλαίνομαι που το 25th Hour μπήκε στη δεκάδα.. Νόμιζα ότι μπαίνει μόνο στη δική μου δεκάδα...

zamuc είπε...

Γίναμε 3 με το 25th hour. Χάρηκα πολύ όταν το είδα, όπως και τα Zodiac Fountain και Cache σε θέσεις που τους αξίζουν

Όσο για το There Will Be Blood σε σχέση με το No Country σας τα φώναζα από τότε αλλά ποιος με ακούει;

theachilles είπε...

aldo,
χαίρομαι που συμφωνείς με τη δεκάδα μου. Και συ λάτρης του Aviator; Ο κόσμος είναι πιο όμορφος απ' ότι νόμιζα, χεχε. Ποιο νόμιζες εσύ για πρώτο; Το Fountain;

cinepivatis,
ανέβηκε δυο θέσεις λίγο πριν το νήμα, καθώς την ξανασκεφτόμουν, αλλά η θέση της 25ης ώρας στην πρώτη δεκάδα είναι δεδομένη για μένα.

zamuc,
οι τρεις ταινίες που αναφέρεις είναι ακούνητες από τη πρώτη πεντάδα μου. Τελεία και παύλα, χεχε.
Όσο για τα No Country και There Will Be Blood, τα έλεγες εσύ, αλλά να υπενθυμίσω ότι το ένα το έβαλα 10ο και το άλλο 11ο σε μια λίστα που αφορούσε εκατοντάδες ταινίες. Μικρές διαφορές λοιπόν...

Ευχαριστώ όλους για την επίσκεψη.

lt.aldo raine είπε...

ναι ναι λάτρης και γω...και ας μας κράζουν κάποιοι για αυτό:P
την κορδέλα του χάνεκε.