Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

100-91 (Α.Π)

100) Away From Her (2006), της Sarah Polley
Αξιοθαύμαστα εγκρατής μελέτη πάνω στην μνήμη (και το παρελθόν) ως θεμελιώδες συστατικό της ταυτότητας ενός ανθρώπου, η πρώτη σκηνοθετική δουλειά της ηθοποιού Sarah Polley οδηγείται από τον καρτερικό, για αυτό και μακροχρόνιο, έρωτα ενός άντρα για μια γυναίκα που σταδιακά παρασύρεται από τα νερά της λήθης.

99) Offside (2006), του Jafar Panahi
Εκμεταλλευόμενος την αταξική και παγκόσμια απήχηση του ποδοσφαιρικού πανηγυριού, ο κορυφαίος Ιρανός σκηνοθέτης θα επιλέξει σοφά να το αφήσει εκτός κάδρου και θα παραδώσει ένα φιλμ που περισσότερο από μία ακόμα κριτική της θεοκρατικής, καταπιεστικής προς τις γυναίκες, ιρανικής κοινωνίας , στέκει ως υπενθύμιση της ισχύος της κωμωδίας ως πολιτικοκοινωνικό σχόλιο.

98) American Splendor (2003), των Shari Springer Berman και Robert Pulcini
Όταν ο Harvey Pekar, ένας μικροαστός χωρίς φιλοδοξίες και γεμάτος από απίθανες εμμονές, αποφάσιζε να μεταφέρει σε κόμικ την καθημερινότητά του, δε φανταζόταν την επιτυχία που θα γνώριζε και που θα οδηγούσε και στη δημιουργία ενός «βιογραφικού φιλμ» πολύ διαφορετικό από κάθε άλλο εκπρόσωπο του είδους. Γεμάτο φορμαλιστικές καινοτομίες που αποπνέουν φρέσκο κινηματογραφικό αέρα, εκτός των άλλων σύστησε στο ευρύ κοινό τον σαρωτικό Paul Giamatti, μια από τις πλέον αναγνωρίσιμες φιγούρες των 00’ς.

97) Un Conte de Noel (2008), του Arnaud Desplechin
Ο Arnaud Desplechin, εξωφρενικά παραγνωρισμένος στα μέρη μας, εδώ και είκοσι χρόνια αποτελεί έναν από τους πιο αξιόπιστους Ευρωπαίους δημιουργούς. Το 2008 θα φτάσει στο ζενίθ της δημιουργικότητάς του με μία μαύρη κωμωδία που επαναπροσδιορίσει το είδος της οικογενειακής, χριστουγεννιάτικης ταινίας και που αποθεώνει την αφηγηματική δεξιοτεχνία του σκηνοθέτη, καθώς χειρίζεται μια πληθώρα χαρακτήρων (και ένα εξαιρετικό cast) με τη σιγουριά ενός Altman και τη τρέλα ενός Allen.

96) In Bruges (2008), του Martin McDonagh
Ασυγκράτητα αστείο και διασκεδαστικά αδιάφορο προς κάθε μορφή πολιτικής ορθότητας, το ντεμπούτο του McDonagh είναι ένας γνήσιος απόγονος των ευρωπαϊκών φιλμ νουάρ στην εικονογράφησή του, εμποτισμένο όμως με γενναίες δόσεις βρετανικού χιούμορ και ιπποτικού ρομαντισμού, καθώς εκμηδενίζει τις αποστάσεις ανάμεσα στην τραγωδία και την κωμωδία με ένα ξεσηκωτικό οπλοστάσιο από instant classic ατάκες.

95) Les Amants Reguliers (2005), του Philippe Garrel
Σε αντίθεση με τη ρετρό καλλιτεχνική διεύθυνση της ταινίας του, ο Garrel χρησιμοποιεί μια αφηγηματική φόρμα ορμητική και ζωντανεύει την αγνότητα, τη δύναμη και τα αιτήματα της nouvelle vague σε ένα επίκαιρα επαναστατικό πλαίσιο: στην πραγματικότητα ελάχιστα έχουν αλλάξει.

94) Grizzly Man (2005), του Werner Herzog
Αναγνωρίζοντας στην αληθινή ιστορία του Timothy Treadwell κάτι από τη δική του λατρεία για τη φύση και την εμμονή του για την εξερεύνηση των ανθρώπινων ορίων, ο Herzog ξεπερνά τους εγγενείς περιορισμούς ενός ντοκιμαντέρ και παραδίδει έναν ποιητικό στοχασμό πάνω στο θάνατο ως τη σίγουρη και άδικη ήττα του ανθρώπου από την ίδια του τη φύση.

93) Garden State (2004), του Zach Braff
Κάθε γενιά δικαιούται μιας τόσο όμορφης ταινίας αφιερωμένης σε αυτήν. Χωρίς να είναι σε καμμία περίπτωση περιοριστικό, το Garden State είναι προορισμένο να αγγίξει πρωτίστως όσους βρίσκονται στην τρίτη δεκαετία της ζωής τους, κάπου ανάμεσα στον ενθουσιασμό/όνειρα του πριν και στην ασφάλεια/συμβιβασμό του μετά. Αφού μας τραγουδήσει με γλυκόπικρες μελωδίες ότι there’s beauty in the breakdown, κερδίζει και με το παραπάνω το happy end του ως ένας ύμνος στη συνύπαρξη απέναντι στην άβυσσο της ζωής.

92) Undertow (2004), του David Gordon Green
Ξεφεύγοντας όσο ακριβώς χρειάζεται από τη σκιά της επιρροής του Malick, ο φοβερός David Gordon Green φέρνει τους αγαπημένους του ήρωες - νεαρά παιδιά του φτωχού αγροτικού νότου - αντιμέτωπους με μια μοίρα τραγική και με αμαρτίες του παρελθόντος. Η κάμερά του ζωγραφίζει σαν βγαίνει στην φύση ακολουθώντας τα δυο αδέλφια που προσπαθούν να ξεφύγουν από τον βίαιο θείο τους, αλλά ταυτόχρονα επιτυγχάνει να διεισδύσει στην ψυχή τους με την ηρεμία και τη ποιητική δύναμη ενός ξεχωριστού αφηγητή. Η πραγματική αποκάλυψη όμως είναι ο Jamie Bell καθώς ενηλικιώνεται ερμηνευτικά παράλληλα με τον ήρωά του.

91) Le Scaphandre et le Papillon (2007), του Julian Schnabel
Το Σκάφανδρο αποτελεί υπόδειγμα ταινίας που αποφεύγει με χαρακτηριστική ευκολία το εκβιαστικό του θέμα, καθώς ο Schnabel επιλέγει σοφά να αναδείξει το συναίσθημα μέσα από την εντυπωσιακή του κινηματογράφηση. Τα οπτικά ευρήματα και τα πειράματα με την γλώσσα και την γραμματική του σινεμά εντυπωσιάζουν και αναδεικνύουν σε πραγματικό θέμα του φιλμ την μετα-επικοινωνία. Παίζοντας με την εντυπωσιακή -δεδομένων των συνθηκών- υιοθέτηση μιας αφήγησης υποκειμενικής, οι φλυαρίες και τα κραυγαλέα μηνύματα ανάλογων εγχειρημάτων του παρελθόντος παραγκωνίζονται από μια εικαστική πανδαισία που προτιμάει να μιλήσει για το δικαίωμα στη ζωή, και το πράττει με κομψότητα και συγκινητική αξιοπρέπεια.

Α.Π.

4 σχόλια:

Πανοσ είπε...

Καλώς τον! Η λίστα που περίμενα πώς και πώς μετά το διπλό ΣΟΚ του Σικάγου και του Σιντερέλα Μαν (τ' ακούς;;;) :Ρ

Δε μπρώ να πω, αν και ήξερα (και ξέρω) πάνω κάτω όλη σου την 100άδα, κόμπιασα με American Splendor και Garden State (το πρώτο γιατί δεν ήξερα ότι σου αρέσει -όχι ότι μου είπε και τίποτα προσωπικά- και το δεύτερο γιατί μου τη σπας που το γουστάρεις τόσο :Ρ) και χάρηκα με το Σκάφανδρο που είχαμε ξεχάσει! Όπως χάρηκα εκτός από την επιλογή του εξαιρετικού ντεμπούτου (ή ντουμπέτου, u know) της Sarah Polley, με το ακριβές κείμενο πάνω στο φιλμ αυτό, πάνω απ' όλα εντυπωσιακά εγκρατής μελέτη, με πέτυχες! Περιμένω ακόμα να δω το φιλμ του Ντεσπλεσάν που δεν κατάφερα όσο με έπρηζες και παιζόταν στις αίθουσες, όπως περιμένω να με αποζημιώσεις για μια (πολύ) καλύτερη θέση για τον αγαπημένο μου Γκρην...

theachilles είπε...

Ω ναι, μου άρεσε το American Splendor. Και λάτρεψα εκεί τον Giamatti, αν και μετά έκανε μερικές ανούσιες επιλογές (ο Howard καλή ώρα, αλλά και ο Shyamalan, και άλλα ακόμα χειρότερα).

Για το Garden State, τι να σου πω. Για μένα εκτός του ότι λειτουργεί άψογα στο είδος της νεανικής κομεντί, πέρα από το διακριτικό της χιούμορ και το φοβερό της soundtrack, έχει και μια συμβολική σκηνή εκεί προς το τέλος που την απογειώνει και δικαιολογεί το όσα γράφω στο κειμενάκι.

Ναι, το Σκάφανδρο ήταν καταπληκτικό, θυμάμαι που το είχαμε δει μαζί στο Αττικόν. Από τότε αναζητώ μανιωδώς κάθε ταινία που έχει τον Amalric, έστω και σε cameo!! Και τώρα που το λέω, ο τύπος δίνει ρέστα και στην ταινιάρα του Desplechin που νομίζω (χωρίς να είμαι σίγουρος) ότι κυκλοφόρησε σε ελληνικό dvd. Το είδα σε χριστουγεννιάτικη προβολή στον Απόλλωνα με τον μέγιστο Μπουκάτσα, μια βδομάδα νομίζω άντεξε στις αίθουσες.

Τρομερό ντουμπέτο ( ;) ) η Polley. Με χαρά διαπιστώνω πως η λίστα μου για αυτή τη δεκαετία περιλαμβάνει πολλές πρώτες σκηνοθετικές απόπειρες. Έχουμε μέλλον...

ID είπε...

Μικρέ μου Benjamin Button να πάρεις lexotanil γιατί θα έχεις προβλήματα στη συνέχεια...

Πανοσ είπε...

Είμαι σίγουρος, άσε! Μην ξεχνάς ήμουν μπροστά στα ονόματα όσων ακούγονταν! Μην αποκαλύψω τη δεύτερη θέση (ή και την τρίτη)!! :)