Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

90-81 (Α.Π)

90) Noi Albinoi (2003), του Dagur Kari
Το ντεμπούτο του Ισλανδού Kari είναι φαινομενικά μία (ακόμα) ιστορία ενηλικίωσης. Χάρη όμως στον γενναιόδωρο σε νοήματα εκφραστικό μινιμαλισμό του, με όπλα το θλιμμένο αλλά ελπιδοφόρο βλέμμα του νεαρού πρωταγωνιστή του (Tomas Lemarquis) και τη ψυχρή αλλά διεισδυτική φωτογραφία, το Noi Albinoi συνοψίζει εύστοχα το βάρος του να χαραμίζεσαι σε ένα περιβάλλον ανίκανο να σε αναδείξει και τον άσβεστο πόθο για απόδραση από τα δεσμά της καθημερινότητας.

89) In the Bedroom (2001), του Todd Field
Στην πρώτη του σκηνοθετική προσπάθεια, ο Field θα φέρει την αμερικανική οικογένεια ενώπιον μιας απρόσμενης απώλειας και παρακολουθώντας την ανταπόκρισή της σε αυτήν, μελετά διεισδυτικά τα ήθη των μεγαλοαστικών προαστίων και την ηθική μιας ολόκληρης χώρας που γαλουχήθηκε με τους κανόνες της εκδίκησης και της βίας.

88) Brick (2005), του Rian Johnson
Το αρχετυπικό film noir εξελίσσεται σε ένα σύμπαν αυστηρά ενήλικο, αλλά ο Johnson καινοτομεί και ταυτόχρονα δίνει μια σαφή εικόνα των μοντέρνων μας καιρών. Η αθωότητα έχει προ πολλού εγκαταλείψει τα προαύλια των σχολείων. Η βία, η εγκληματικότητα και κυρίως ο κυνισμός έχουν πάρει τη θέση της και αμφισβητούν ευθέως την ηθικότητα της ανέγγιχτης παλιότερα νιότης. Και αν η εντυπωσιακή αποδόμηση του απόλυτου κινηματογραφικού genre δε σας πείσει, θα το κάνει η εκρηκτική ερμηνεία του Joseph Gordon-Levitt.

87) The Dreamers (2003), του Bernardo Bertolucci
Ρομαντικός και τολμηρός όσο ποτέ στα 63 του χρόνια, ο Bertolucci κλείνει τους γεμάτους ζωή ήρωές του σε ένα διαμέρισμα του Παρισιού, την ίδια ώρα που στους δρόμους ξεσπά ο Μάης του ’68. Ο Matthew, η Isabelle και ο Theo θα ζήσουν τη δική τους επανάσταση μέσα στους τέσσερις τοίχους πριν κληθούν να βγουν στον κόσμο και να αναλάβουν το χρέος τους απέναντι στην Ιστορία. Μέχρι τότε, ο σπουδαίος Ιταλός θα προλάβει να αποθεώσει το ίδιο το σινεμά, σε μια από τις πλέον αυτοαναφορικές στιγμές του.

86) Spider (2002), του David Cronenberg
Αινιγματικό και αποστασιοποιημένο όπως ακριβώς και ο κεντρικός του ήρωας, το υποτιμημένο φιλμ του Cronenberg προσφέρει μία απρόβλεπτη κατάδυση στο υποσυνείδητο, καταδικασμένη να ξεβολέψει κάθε θεατή προβληματισμένο πάνω στους μυθοπλαστικούς μηχανισμούς και τις αναπαραστατικές δυνατότητες της απωθημένης μνήμης. Ερμηνείες αναφοράς από τον Ralph Fiennes και την Miranda Richardson.

85) Dolls (2002), του Takeshi Kitano
Η καλύτερη στιγμή (μαζί με τα Πυροτεχνήματα) του σημαντικότερου Ιάπωνα σκηνοθέτη της γενιάς του είναι ένα σκληρό ερωτικό ποίημα, μια εκθαμβωτική εικονογράφηση της βίαιης κυριαρχίας των αισθημάτων πάνω στον ανήμπορο να αντιδράσει άνθρωπο, θυμίζοντας ότι η αγάπη είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις έννοιες της ευθύνης και της ενοχής.

84) Dans Paris (2006), του Christophe Honoré
Φαντάζει σαν τον μοναδικό ειλικρινή απόγονο της σαρωτικής nouvelle vague, κυρίως χάρη στην ανέμελη φόρμα και την ειλικρίνεια με την οποία η κάμερα συνοδεύει, έχοντας πλήρη συνείδηση της θέσης της, την καθημερινότητα των ηρώων. Τίποτα όμως δεν μπορεί να μας προετοιμάσει για το πιο συγκινητικό τηλεφώνημα που κάναμε/δεχτήκαμε στη μεγάλη οθόνη, λίγα λεπτά πριν το φινάλε.

83) Closer (2004), του Mike Nichols
Από την μαγευτική έναρξη, όπου η κάμερα συλλαμβάνει χωρίς λόγια το love at first sight επί τω έργω, μέχρι το κυνικό και πικρό φινάλε, ο Nichols θα θέσει τα πλέον οικεία (γι’ αυτό και άβολα) ερωτήματα πάνω στο θέμα του έρωτα, θα μελετήσει τις ανθρώπινες σχέσεις υπό τη δυναμική επίδραση του χρόνου και θα αποσπάσει την καλύτερη, ίσως, ομαδική ερμηνεία της δεκαετίας.

82) Whisky (2004), των Juan Pablo Rebella και Pablo Stoll
Τρεις εξηντάρηδες στην Ουρουγουάη ενώνουν τις μοναξιές τους μέσω ενός ψέματος που αποτελεί την αφετηρία για μια εκκεντρική κομεντί – γλυκόπικρος στοχασμός πάνω στην αποξένωση και την άσβεστη ανάγκη κάθε ανθρώπου ανεξαρτήτου ηλικίας για αλλαγή.

81) Crouching Tiger, Hidden Dragon (2000), του Ang Lee
Ο Ang Lee αναδημιουργεί το διάσημο στην Ασία είδος ταινιών Wu Xia, χτίζοντας πίσω από την επιφάνεια της εικαστικής πανδαισίας ένα βαθύτατα ρομαντικό ποίημα για καταραμένους έρωτες και το βασανιστικό προνόμιο των ανθρώπων να επιλέγουν.

Α.Π.

6 σχόλια:

lt.aldo raine είπε...

αν και τα νούμερα δεν έχουν και πολύ σημασία...The Dreamers και Dolls έπρεπε να μπούν εικοσάδα:P

theachilles είπε...

Το Dolls είναι μια καταπληκτική ταινία, αλλά κάποιες σεναριακές υπερβολές με κρατάνε από το να το τοποθετήσω τόσο ψηλά όσο λες στην προσωπική μου λίστα της δεκαετίας. Όσο για το Dreamers, να εκφράσω την μεγάλη μου χαρά που βρίσκω και άλλον υποστηρικτή του. Νοσταλγός και συ της nouvelle vague, ε; Αν ναι, να ψάξεις το Dans Paris αν δεν το έχεις δει ήδη.

lt.aldo raine είπε...

να σε πω την αλήθεια...επειδή δυσκολευόμουν κάπως...προτίμησα να διαλέξω με συναισθηματικά κυρίως κριτήρα...οποτε παρέλειψα κάποιες αδυναμίες...
τέλος πάντως ο καθένας έχει τα δικά του κριτήρια.

νοσταλγός της nouvelle vague δεν είμαι...τουλάχιστον όχι ακόμα...ίσως και για αυτό δεν μπορώ να καταλάβω γιατί με άγγιξε τόσο αυτή η ταινία...κάθε ατάκα...κάθε πλάνο...όλα σ αυτή την ταινία με αγγίζουν κάθε φορα που την βλέπω...απλά δεν θέλω να τελειώσει.

όσο για το Dans Paris...θα κοιτάξω να το δω πολύ σύντομα.

να ρωτήσω και κάτι άσχετο...χάνεκε είδες??

theachilles είπε...

Φυσικά και είδα Χάνεκε, υπήρχε πιθανότητα να το χάσω; :Ρ. Η λέξη αριστούργημα είναι πολύ μικρή για να περιγράψει τη Λευκή Κορδέλα. Θα υπάρξει η κατάλληλη ευκαιρία να μιλήσουμε για αυτήν πιο ...ψηλά.

mpoukatsas είπε...

To Spider είναι από τους πιο προσωπικούς Cronenberg με μια ανεπανάληπτη κεντρική ερμηνεία. Μετά τον Hitchcock, κανένας άλλος δεν είχε απεικονίσει κινηματογραφικά με τέτοια πληρότητα τους νοητικούς δαιδάλους του Οιδιποδείου. Κάποτε θα λάβει θέση δίπλα στα αριστουργήματα του μοναδικού αυτού δημιουργού.

Στις λαμπρές στιγμές του Bertolucci είναι το Dreamers, ελπίζω να ξανακάνει σύντομα ταινία. Δεν στέκεται άκριτα απέναντι στα ιστορικά γεγονότα αλλά αναδεικνύει τα όρια και τις αντιφάσεις των συντελεστών τους.

Σπάνιας κριτικής εμβέλειας δράμα το In the Bedroom, και το κομψοτέχνημα του Ang Lee διακατέχεται από μαγικές κινηματογραφικές στιγμές.

Closer (το έχει σκηνοθετήσει ο Mike Nichols!), Brick και Dans Paris απέχουν πολύ κατά τη γνώμη μου από τα προαναφερθέντα.

costello είπε...

90, 86, 85 κι 84 δεν έχω δει.

89 είναι ένα αξιόλογο δράμα, αλλά σαν κάτι να μη μου κάθισε καλά. Όσο συναισθηματικά έντονη και να ήταν, είναι μια απλή ιστορία αυτοδικίας.

88 εντάξει, καλό, αλλά κάτι σχόλια τύπου "όπως θα είναι το φιλμ νουάρ στο μέλλον" μου φαίνονται υπερβολές.


Αν θες το πιστεύεις... το 87 μου άρεσε πολύ!

Και το CLOSER μια χαρά είναι κι ας λέει ο Μπουκάτσας.

82 όμορφο φιλμ αλλά εγώ έχω ξεχάσει τα μισά του σημεία.

Εγώ πάλι δεν τρελαίνομαι για νεο-wuxia, όσο περίτεχνο κι αν είναι το φιλμ του Λι.