Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

60-51 (Η.Δ)

60. CATCH ME IF YOU CAN (2002), Steven Spielberg, director
Πέρα από κάποιες εμβληματικές του ταινίες, ο μέγας Steven γίνεται κάθε δεκαετία όλο και καλύτερος. Κι εκείνο που ανέκαθεν ήταν εκπληκτικό με δαύτον ήταν η μαγική του ικανότητα να ενδύει το σημαντικό με το αβασάνιστο, τον στοχασμό με την ψυχαγωγία. Εδώ, οι μηχανισμοί του θεάματος είναι το κλειδί, η μοναξιά των πρωταγωνιστών έχει heartbreaking στιγμές (όπως όταν ο Hanks γελά που ο Di Caprio του τηλεφωνεί Χριστούγεννα λέγοντάς του πως είναι μόνος, ενώ ο ίδιος δουλεύει καταμόναχος στα γραφεία του bureau) κι ο Spielberg, για μια ακόμα φορά, θρηνεί τον χαμό της αγαπημένης του Οικογένειας.

59. BLOOD WORK (2002), Clint Eastwood, director
Όσα είπε εδώ ο Clint τα ξανάπε ο Ινιάριτου ενάμισι χρόνο μετά στα 21 Γραμμάρια. Ο Sean Penn μυρίστηκε την απάτη και στο καπάκι συνεργάστηκε με τον γνωρίζοντα για να μην τον ξαναπούν καθυστερημένο – αρκετά άκουσε με τον «full retard» Sam…
Οι εξυπνάκηδες κολλήσανε που κατάλαβαν τον δολοφόνο στα μισά – εγώ τον κατάλαβα όταν μου τον είπε ο Clint – οι υπόλοιποι το ΄χαψαν στα περί δημιουργικής παρακμής. Την επόμενη χρονιά ο παρακμάζων τους πέταξε το Μυστικό Ποτάμι κατάμουτρα.

58. THE VILLAGE (2004), M. Night Shyamalan, director
Ο δύστυχος ινδοαμερικανός έχει ακούσει τα ανήκουστα από τούτο και μετά, αλλά εφημεροκριτική – και θεατές που την ακολούθησαν – δεν έγιναν ποτέ ξακουστοί για την κινηματογραφική τους ευδαιμονία.
Μέγιστος της λεπτομέρειας, χιτσκοκικής δυνατότητας σασπενσιονιστής (sic) και ακραιφνής παραμυθάς, εδώ μιμείται τον Serling του Twilight Zone κι εξάγει δίδαγμα αντιμισαλλόδοξο, αντεθνικιστικό και αντιγονεϊκό που σαρώνει.

57. ΤΗΕ MANCHURIAN CANDIDATE (2004), Jonathan Demme
Θρίλερ πολιτικής παράνοιας, ριμέϊκ του έξοχου φιλμ του Frankenheimer, με τον Demme σε διαβολεμένη φόρμα και με κείνα τα ζαλιστικά, αργά close up που δεν ξεχνάς ποτέ. Ίσως τελικά δεν είναι τόσο ο πόλεμος που αποκτηνώνει, όσο αυτή η βλακεία μας να τονώνουμε εκείνους που τον υποθάλπουν. Παρεμπιπτόντως: Η Streep έπρεπε να έχει τσιμπήσει ένα ακόμα οσκαράκι εδώ.

56. INSOMNIA (2002), Christopher Nolan, director
Αν ο όρος «συνειδησιακό θρίλερ» είναι καθόλου δόκιμος, τότε το Insomnia πρέπει να είναι η textbook ‘00ς εκδοχή του. Σαφώς ταινία επανειλημμένων θεάσεων, μεγαλώνει κάθε φορά βασισμένη σε μια περίλαμπρη απεικόνιση του χαμού στο μυαλό ενός ανθρώπου που δεν μπορεί ν΄απεγκλωβιστεί απ' το παρελθόν. Κολασμένα σκοτεινό, αν και λουσμένο στο αλασκανό φως, με την μοναδική πραγματικά μεγάλη ερμηνεία του Pacino στην δεκαετία.

55. HANNIBAL (2001), Ridley Scott, director
Μπαίνοντας τρομερά προκατειλημμένος εναντίον της – και πολύ πολύ επιφυλακτικός για τον ανερμάτιστο σκηνοθέτη της – δεν άργησα να συνειδητοποιήσω πως τούτο είναι μια λουσάτη, υπερστυλιζαρισμένη, μαύρη κομεντί σε φλωρεντιανό φόντο, γεμάτη αξέχαστα set pieces, (t)a(t)άκες που σε φτιάχνουν, καθαρή πρόκληση του MPAA rating (if you can’t keep up the conversation…) και φινάλε ενός από τους μεγάλους διεστραμμένους έρωτες της οθόνης. Ίσως μόνο έτσι θα μπορούσε να σταθεί δίπλα στον αξεπέραστο προκάτοχό του.

54. THE HOURS (2002), Stephen Daldry, director
Οι Ώρες μιας ταραγμένης γαλήνης, που όλα αναποδογυρίζουν στις σημασίες τους. Οι Ώρες μιας ζωής που μοιάζει να ξεγλυστρά, οριοθετημένη πάνω σε κανόνες άλλων. Οι Ώρες που αναλογίζεσαι πως οι δικοί σου κανόνες δεν εφευρέθηκαν ακόμη. Οι Ώρες που δαγκώνεις τα χείλια σου για να υπάρξεις. Και κείνες που τα δαγκώνεις για να συνυπάρξεις. Κι εκείνες που δαγκώνεσαι να νικήσεις την ορμή να πάψεις να υπάρχεις.
Οι Ώρες της προετοιμασίας. Οι Ώρες του άγχους να ευχαριστήσεις, να ευγνωμονήσεις, να δώσεις στον καθένα της ζωής σου αυτό που κέρδισε. Οι Ώρες του πάθους – που εγκλωβίζεται και της απάθειας που σε εγκλωβίζει. Οι Ώρες του παρελθόντος που σιγουρεύει το μέλλον, καθορίζοντας το παρόν. Οι Ώρες του μεταξύ μας που θες να προστατεύσεις. Κι όλο λιγοστεύουν. Οι Ώρες ό,τι έχουμε, είχαμε και ποτέ θ’ αποκτήσουμε.
Οι Ώρες της συνειδητοποίησης. Ζωή είναι κείνο που σου συμβαίνει όταν σχεδιάζεις το μέλλον σου, είπε κάποιος. Οι Ώρες της αποδοχής, των στιγμών, των βλεμμάτων, της ποίησης, των λεπτομερειών, των κενών, των αποστάσεων, των βημάτων, των διαδρομών, της μνήμης, των οσμών, των αποδράσεων, της ψυχής, του πόνου, της εγκατάλειψης, της αδυναμίας, της τελικής παραίτησης.

53. OPEN RANGE (2003), Kevin Costner, director
Είναι κάποιοι δημιουργοί που στις φλέβες τους τρέχει γουέστερν – και το ξέρουν. Ο Costner είναι ένας απ’ αυτούς, κι ας έχει κάνει μόνο δύο. Αυτό είναι το καλύτερό του, φορτωμένο δυο ήρωες συλληφθέντες ανάμεσα σε δύο εποχές, αναγκασμένους να εφαρμόσουν το πρέπον δίκαιο αλλά και να χωρίσουν ακολουθώντας ο καθένας την προσωπική του συγκυρία.

52. SLEUTH (2007), Kenneth Branagh, director
Η κριτική το κατέσφαξε, αγνοώντας αναμενόμενα τόσο το θεματικό μοτίβο του πρωτοτύπου, όσο και τον δάκτυλο Pinter στο νευροσεξουαλικό ξαναδιάβασμα της ιστορίας. Είναι ακριβώς η στιγμή που η αμήχανη κριτική ασχολείται με ευκολίες όπως οι ερμηνείες ηθοποιών, αντί με ερμηνεία κειμένου. Αναμφίβολα το καινούριο Sleuth θα χαθεί στον χρόνο, κάποιοι όμως θα ανατρέχουν σ’ αυτό όταν αναμοχλεύουν τον αιματηρό ενδοπόλεμο στο μυαλό ενός άνδρα.

51. SIDEWAYS (2004), Alexander Payne, director
Είναι κάποιοι δημιουργοί που ξέρουν να υφαίνουν τον ιστό της ανθρώπινης κωμωδίας, με μια συναρπαστική ελαφρύτητα που γεννά από μόνη της τον γλυκόπικρο σαρκασμό της ζωής. Ο Brooks είναι ένας από τους παλαιότερους, ο Payne με αυτό χρίζεται πρίγκηπας των κατάτι νεότερων.
Θα μου πεις βέβαια, Giamatti παρόντος, πάσα αρχή…

Η.Δ.

8 σχόλια:

mpoukatsas είπε...

To Manchurian Candidate είναι ένα πολιτικό θρίλλερ αντάξιο των 70s, καίρια προσαρμοσμένο στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση, με υποβλητική ατμόσφαιρα και ερμηνείες. Ίσως η δεύτερη καλύτερη στιγμή του Demme.

Κάτι ανάλογο ισχύει και για το Open Range. Συνδυάζει την απέριττη κλασικότητα του Ford με μια πιο σύγχρονη χαρακτηρολογική προσέγγιση (όπως ο χαρακτήρας της Bening).

Eξαιρετική ταινία και το Sideways. Ο συνδυασμός κωμωδίας και υπαρξιακής αγωνίας υπερβαίνει τα τυποποιημένα όρια ένος ρεαλισμού της καθημερινότητας που συναντάς σε μια indie ταινία και αναδεικνύεται σε έναν ουσιαστικό στοχασμό πάνω στα σημαίνοντα και σημαινόμενα της ζωής.

Πώς βρε φίλε ο Penn κατάλαβε την «απάτη»; Το Mystic River γυρίστηκε πριν το 21 Grams. Καταλαβαίνω που εντοπίζεις τη θεματική συνάφεια με το Blood Work, ωστόσο βρίσκω ότι το 21 Grams είχε το κέντρο βάρους του στη φόρμα και όχι στις κάπως over the top καταστάσεις που αφηγείτο. Κατ' εμέ πρόκειται για διαφορετικές ταινίες.

ID είπε...

Ναι βρε κολοσσέ Μπουκ, δεν πιστεύω ότι πράγματι μυρίστηκε την απάτη, πλάκα κάνω. Ίσως έπρεπε να βάλω εισαγωγικά...
(Τελικά του άξιζε το full retard ε...)
Νομίζω είναι σαφές πως είναι εντελώς διαφορετικές ταινίες...

Δεύτερη του Demme εννοείς στην δεκαετία, ή γενικά - μετά το Silence (ή μήπως το Last Embrace, χο χο...), ας πούμε....

Τι εννοείς;!!! Δεν σου άρεσε το Hannibal;

Ευχαριστώ για το σχόλιο φίλε.

Ανώνυμος είπε...

Πόσο χαίρομαι που συμπεριέλαβες στη λίστα σου το αριστούργημα που λέγεται "Sideways"!Ένα απο τα πιο όμορφα, γλυκόπικρα έργα στην ιστορία του σινεμά κατά την ταπεινή μου άποψη. Αν έκανα λίστα με τα πράγματα που για χάρη τους αξίζει κάποιος να ζει( όπως κάνει ο Woody στο "Manhattan")θα το τοποθετούσα και εκεί...

Blade Runner

mpoukatsas είπε...

H δεύτερη καλύτερη στιγμή του Demme μετά το αξεπέραστο Silence (με τρίτη το Last Embrace)!
Guilty pleasure to Hannibal οφείλω να ομολογήσω, ειδικά η τελευταία σκηνή που ο σταθερά απεχθής Ray Liotta εισπράττει τα χρωστούμενα των Καλών Παιδιών.
(φυσικά και του άξιζε του Sean!)

ID είπε...

Επ! Καλώς ήλθες ξανά Blade, τι ευχάριστο...

Πως να λείπει φίλε το Sideways;, Γίνεται, δεν γίνεται;

(Επικοίνωνησε αν μπορείς μαζί μου μέσω mail.)

Ναι, αλλά έπαιζε Copland, μην το ξεχνάμε. Και σε κείνο το άλλο του John Dahl, που, κλασσικά, είναι υπολογίσιμη ποσότητα.

costello είπε...

Ήμαρτον πια με τη ΣΙΩΠΗ, SE7EN κανείς;

60 άψογο σαν καθαρά ψυχαγωγικό σινεμά-από εδώ αρχίζει η υποκριτική ωρίμανση του Λίο.

Το 59, ξέρω τί θα ειπωθεί, αλλά ειδικά για Κλιντ στη δεκαετία που αφήνουμε είναι συμβατικό.

Το 58 είναι από τα φιλμ που αξίζουν μόνο για το φινάλε-εξαιρετικά πεσιμιστικό και σε γεμίζει σκέψεις με το που τελειώνεις την προβολή.

Το 57 καλογυρισμένο και δυνατό, αλλά χάνει στη σύγκριση με την πρωτότυπη ταινία του '62.

Το 56 εξαίρετο, καταφέρνει να ξεφύγει από τη συμβατική φόρμα του αστυνομικού θρίλερ που το ακολουθεί αρχικά και από τη στιγμή που μπαίνει και ο Γουίλιαμς μέσα απογειώνεται.

55 είναι ίσως το πιο γκουρμέ :Ρ

54 εξαιρετικό και μια στιγμή που θα ακολουθεί τον Ντάλντρι για πολύ καιρό, για αυτό κι απογοητεύθηκα με την ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑ.

ID είπε...

Δεν ξέρω τι λες για Σιωπή και Se7en αλλά το ένα δεν έχει Θεό και το άλλο έχει...

Μην απογοητεύεσαι με το Reader, ξαναδές το.

costello είπε...

Για μένα το SE7EN αποτελεί την απόλυτη ταφόπλακα του φονταμενταλισμού μέσα από τη σκιαγράφηση του Τζον Ντο.