Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2009

3-IRON (2004)

Η ποιητική της μοναξιάς και της βίας που αυτή υποκρύπτει μέσα της σε ελάχιστα μέρη συγκεντρώνεται τόσο περίφημα όσο στο άθλημα του γκολφ. Στα ανοιχτά πεδία και στις αποστάσεις που το μπαλάκι καλείται να καλύψει, ο ίδιος ο παίχτης μοιάζει με μία ξεχασμένη κουκίδα. Στους κλειστούς χώρους και στα ασφυκτικές γειτονιές της μεγαλούπολης, αυτές οι κουκίδες μπορεί να συνωστίζονται, ωστόσο παραμένουν εξίσου μόνες, καταδικασμένες να στρέφουν το μπαστούνι σε αβέβαιες βολές. Αποξενωμένοι και βυθισμένοι στα προβλήματα που διάλεξαν και στα όνειρα που άφησαν να φύγουν, δεν έχουν πλέον την όρεξη να βρουν το νόημα της ζωής όπως αυτό φανερώνεται μέσα από τη διαλεκτική σχέση με τον άλλον. Για τελευταίο καταφύγιο, ίσως, θα κρατήσουν μια παράξενη φαντασίωση, ένα όνειρο τρελλό.

Για την Sun-Hwa, αυτό το όνειρο ενσαρκώνεται σε έναν άντρα – λυτρωτή, έναν ικανό χειριστή του 3-Iron (ορολογία του γκολφ που υποδηλώνει ένα συγκεκριμένο είδος μπαστουνιού, δύσκολο στο χειρισμό, το οποίο και προτιμάται από εκλεκτούς μόνο παίκτες). Κάποιον σαν τον Tae-Suk, ένα φάντασμα της πόλης που κατοικεί τις ζωές των άλλων, τακτοποιεί τους κενούς χώρους και γεμίζει τους νεκρούς χρόνους. Στα εύγλωττα βλέμματά του και στις εύθραυστες εκφράσεις του, θα βρει τη διέξοδο από μια ζωή ανυπόφορη, καθημερινό θύμα της ψυχολογικής και σωματικής βίας που δέχεται από το σύζυγό της (όχι τυχαία το μόνο φλύαρο πρόσωπο της ταινίας). Θα τον ακολουθήσει σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια, μια χειρονομία φροντίδας προς όλους τους ανθρώπους που τους παράτησαν στο κόσμο μόνους, άνευ μιας ανώτερης προστατευτικής Αρχής.

Οι έκδηλες μεταφυσικές ανησυχίες του φιλμ προσγειώνονται σοφά σε ένα επίπεδο συναισθηματικό. Με μία έξοχα ισορροπημένη αφήγηση, ο Kim-Ki Duk καθιστά ξεκάθαρο ότι και η Sun-Hwa αποτελεί την ενσάρκωση των ονείρων και των επιθυμιών του Tae-Suk. Αυτό το εκκεντρικό ζευγάρι αποτελεί το όχημα για να αποθεώσει ο σπουδαίος Κορεάτης δημιουργός την ετερότητα ως πρωταρχικό στοιχείο του έρωτα, λίγο πριν εικονογραφήσει την εξουδετέρωσή της – τη λαχτάρα για την απόλυτη ένωση, εκείνη που σα σκιά ξεγλιστρά από τα κάγκελα της φυλακής και που ζωγραφίζεται στο μηδέν της ζυγαριάς. Υπόκωφα βίαιη, βουβά κωμική, μα απόλυτα ρομαντική, αυτή η σπουδή πάνω στην παράλληλη πορεία και στα σημεία τομής ονείρου και πραγματικότητας, μιλάει ξεχωριστά στον κάθε θεατή ακροβατώντας πάνω σε μια βαθιά συλλογική αλήθεια: είμαστε όλοι άδεια σπίτια, εγκαταλελειμμένα δωμάτια που περιμένουν να κατοικηθούν.


Αχιλλέας Παπακωνσταντής

5 σχόλια:

lt.aldo raine είπε...

υπέροχο κείμενο...πωρε μαλακα με συγκίνησες.
είναι που υπεραγαπώ την συγκεκριμένη ταινία όσο καμια άλλη...είναι και αυτά που γραφεις...με κατέστρεψες:}

να σε πω...το πρώτο κομμάτι πάει κατευθείαν στην επιφάνεια εργασίας..ελπίζω να μην υπάρχει πρόβλημα.

Annie_Hall είπε...

Εννοείται ότι μ΄έκανες να βάλω το DVD. Είναι τόσο μεγάλη η μοναξιά των πρωταγωνιστών που πονάω απίστευτα κάθε φορά που τη βλέπω(γι' αυτό δεν το κάνω και πολύ συχνά). Αλλά στο τέλος είναι τόσο λυτρωτικός ο πόνος που νιώθεις που είναι αδύνατον να μην αγαπήσεις βαθιά αυτή την ταινία.

Υπέροχο κείμενο(όχι ότι χρειάζεται να το αναφέρω) το περίμενα απ΄όταν το είδα στα...προσεχώς! Και σ΄ευχαριστώ που με έκανες να την ξαναδώ :)

theachilles είπε...

aldo,
σ'ευχαριστώ πολύ και τιμή μου. Ποτέ δε θα ξεχάσω τη συγκίνηση της πρώτης προβολής στο Δαναό και το παρατεταμένο χειροκρότημα στον σκηνοθέτη που βρισκόταν μαζί μας. Σήμερα, με όσα η ζωή με μαθαίνει καθημερινά, οι ανομολόγητοι πόθοι των ηρώων του 3-Iron με εκφράζουν όλο και περισσότερο.

annie,
ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Όλη η ταινία είναι μαγική, το φινάλε όμως πραγματικά την απογειώνει. Κάθε φορά που βλέπω τις σκιές στον τοίχο (ή μήπως είναι μόνο μία;;) και το τελευταίο τους βλέμμα, νιώθω λίγη από τη δική μου μοναξιά να ανακουφίζεται. Και μένω μετά να σιγομουρμουράω την μελωδία της Νατάσα Άτλας...

kioy είπε...

Make films with love!

Read films with love...

Κειμενάρα για ταινιάρα... Όταν το σινεμά γίνεται ποιητικός καμβάς, βουβές ρίμες φωτιάς καταπέλτονται, λιώνοντας μας και εξαυλώνοντας μας όχι σε μια δανεική πραγματικότητα. Ούτε σ' ένα ανέλπιδο φευγιό. Αλλά στην επιτομή της ζωής. Δηλαδή, όχι σε ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, αλλά σε μια πραγματικότητα που έγινε όνειρο...

Στροβιλίζεται εντός μου η σκηνή στη ζυγαριά, και ακαριαία ξεφουσκώνει όλος ο σάρκινος αέρας(κενό) από μέσα μου...

Respect για την αναφορά και τη φύση της "περιγραφής" σου...

theachilles είπε...

Kioy,
ευχαριστώ πολύ για τα κολακευτικά σου λόγια. Προσυπογράφω όσα συναισθηματικά αναφέρεις για το αριστούργημα (so far έστω) του Kim-Ki Duk. Ο Κορεάτης χαίρει της συμπάθειάς μου γενικώς, αλλά η τριάδα Samaria, 3-Iron και The Bow ξεχωρίζει άνετα κατά τη γνώμη μου.